Het tweede deel van Jesaja spreekt grotendeels over de toekomst. Uitzondering
zijn de hoofdstukken 36-39 die een historische setting hebben. Die toekomst
spitst zich toe op de vestiging van het Messiaanse Rijk en dat betreft tot op
heden onvervulde profetie.
Voorgaande mening wordt maar door weinigen gedeeld. De meeste verklaarders
lezen in dit deel van Jesaja reeds vervulde profetie en betrekken die op de
Babylonische ballingschap en de terugkeer van de Joden naar Kanaän. Kunnen wij
een zo afwijkende mening dan wel solide onderbouwen? Is het niet alleen een
mening die vooral voortkomt uit eigenmachtige theologie? Beslist niet. Want de
onderbouwing voor onze mening ligt niet in een voorgekookt dogma, maar in het
detail van de profetie van Jesaja. Want die bevestigt keer op keer dat de
profeet over een onvervulde toekomst spreekt. Die details komen uit de
grondtekst, echter die kennis is grotendeels nieuw. De traditionele theologie
reageert daar helaas heel traag op.
